Bijzondere laatste brandweerdienst voor Hans Schotsman

LAREN – Chauffeur, manschap, bevelvoerder, Officier van Dienst, postcommandant, jurylid bij brandweerwedstrijden en lid van het collegiaal opvang team; Hans Schotsman was het allemaal. De 55-jarige brandweerman werd gisteren op zijn laatste avond in repressieve dienst verrast door zijn collega’s van Brandweer Laren. De Laarder kreeg na 38 jaar als vrijwillig brandweerman een bijzonder afscheid dat traditioneel eindigde in een nat pak.

De vrijdag begon zoals alle anderen voor Hans. In zijn laatste week als Officier van Dienst was het wachten op een uitruk en oefenen op de wekelijkse oefenavond in Laren. Daar aangekomen leek alles normaal, maar al snel kreeg de Laarder in de gaten dat er meer ging gebeuren: een oefenavond a la Hans. De start was een vossenjacht door Laren om zijn eigen ploeg van die avond te vinden. De oefening daarna bleek het oplossen van een beknelling, waarbij hij zijn eigen vrouw mocht bevrijden. Om vervolgens door te gaan naar een brand waarbij hij zijn dochter en schoonzoon moest zien te redden.

Chauffeurskunsten

De Laarder begon ooit als chauffeur en hij kreeg gisteravond dan ook nog één keer de kans om zijn chauffeurskunsten te laten zien: in een tot brandweerauto omgebouwde golfkar moest hij een parcours rijden. Daarna was het tijd voor het slotstuk: het maken van een puzzel op grote hoogte en het traditionele Larense afscheid: een nat pak. 

Sirene indrukken

Het begin van zijn brandweercarriére begon op hele jonge leeftijd al. Als jonge jongen ging hij namelijk al mee met zijn vader, ook vrijwillig brandweerchauffeur. Het gezin Schotsman woonde tegenover de kazerne en bij het gaan van de pieper renden Hans en zijn vader naar de kazerne om samen uit te rukken. ,,Dat was nog decentraal dus de rest van de ploeg ging naar het incident. Ik zat dan naast mijn vader en mocht bij elke kruising op zijn aanwijzing de sirene indrukken”, vertelt hij. 

Helm op geboren

Later sprong hij met buurtgenootjes op de toenmalige heideblusjeep als er een alarm ging. ,,Kregen we een vuurzweep in ons handen gedrukt en mochten we helpen.” Ook als slachtoffer werd de jonge Hans vaak ingezet. ,,Stopten ze me in een kast en moesten ze me redden. Ik was het dus al wel gewend om elke vrijdagavond in de kazerne te zijn. Ik zeg altijd dat ik met de helm op ben geboren.” 

Dat hij in zijn vaders voetsporen zou treden was dus geen verrassing. Ook Hans kwam in dienst als chauffeur. ,,Ik startte op mijn zeventiende al de opleiding en vlak na mijn achttiende kwam de toenmalige commandant Kras al vragen of ik mijn rijbewijs al had en of ik meteen mijn groot rijbewijs ook wilde halen. Die had ik drie weken later.”

Trots

Helaas heeft vader Schotsman zijn zoon niet meer in actie kunnen zien. ,,Hij overleed heel jong, maar ik denk dat als hij mij had kunnen zien dat hij trots was geweest.” Hans kijkt terug op een bijzondere tijd. ,,Ik heb heel veel mensen mogen helpen, ben trots op de vele klussen die wij met zijn allen hebben mogen klaren. Zoals de grote brand bij de Houtzagerij. Ik ben ook erg dankbaar voor de steun die ik altijd thuis kreeg.”

Dat zijn thuisfront van alles mee heeft gemaakt blijkt wel uit de anekdotes die gister werden opgehaald. ,,Het beste verhaal dat wij kennen van Hans is dat zijn vrouw ooit thuis kwam en in de box een kind zonder luier aantrof. Tijdens een verschoonbeurt was de pieper gegaan en Hans had snel zijn kind in de box gelegd, wetende dat zijn vrouw zo thuis zou komen. Dat zegt iets over zijn passie voor de brandweer”, vertelt postcommandant Jeroen van den Brakel.

Oppasopa

Wie denkt dat hij vanaf vandaag een rustig bestaan heeft komt bedrogen uit. Sinds de ramp in Volendam in 2001 is de Laarder ook beroepsbrandweerman en is betrokken bij risicobeheersing / Brandveilig Leven en dat blijft hij. Daarnaast is hij sinds kort ook wijkbrandweerman. Vandaag staat hij op de Brandweerdag Huizen. ,,En ik ben sinds twee weken weer opa geworden van ons tweede kleinkind. Ik word oppasopa, nu de pieper uit gaat kan ik daar veel meer tijd voor maken.”

Tekst: Linda Blok / TekstBlok